ICESAVE fórnarkostnaðurinn

Fórnarkostnaðurinn af ICESAVE-málinu er sá kostnaður þjóðarbúsins sem hlotist hefur af því að hafa málið óafgreitt og í óvissu allt frá áramótum. Klukkan hér að neðan sýnir okkur þennan kostnað.* Enn gengur hún miskunnarlaust og telur milljarða á meðan áætlun stjórnvalda um endurreisn efnahagslífsins er haldið í gíslingu flokkspólitískra deilna og spilað á tilfinningaskalann frá þjóðrembu til ábyrgðarleysis fórnarlambsins.

Kostnaðurinn af töfum á afgreiðslu ICESAVE

Seinkun framkvæmda í stöðugleikasáttmála, lengri og dýpri kreppa, frekari lækkun lánshæfismats ríkisins og kostnaður samfélagsins í glötuðum verðmætum hleypur á tugum milljarða á mánuði. Allt er þetta að koma fram sem afleiðingar þess að hafa samkomulag um uppgjör ICESAVE ófrágengið og þar af leiðandi áframhaldandi óvissu um framgang áætlunarinnar um endurreisn efnahagslífsins.

Seinkun framkvæmda - erfiðari fjármögnun

Nú eru framkvæmdaðilar álvers í Helguvík og orkufyrirtækin að afla fjármögnunar vegna framkvæmda sem reiknað er með í stöðugleikasáttmála. Yfirvofandi frekari lækkanir lánshæfismats og áframhaldandi óvissa geta sett áætlanir í uppnám. Hagdeild Alþýðusambands Íslands reiknar með lengri og dýpri kreppu vegna þessa. Samdráttur landsframleiðslu verður ríflega 5% í ár og atvinnuleysi að meðaltali yfir 10%. Þjóðfélagið verður af tugum milljarða í verðmætum. Ein af afleiðingum þessa er að enn meira þarf að skera niður í útgjöldum hins opinbera. í ályktun miðstjórnar ASÍ segir orðrétt:

„Dráttur á lausn ICESAVE málsins hefur sett efnahagsáætlun Íslands og Alþjóða gjaldeyrissjóðsins sem og afgreiðslu lána frá vinaþjóðum í uppnám. Afleiðingarnar eru að erfitt ef ekki ómögulegt er að fjármagna þær stórframkvæmdir sem hefjast áttu á þessu ári.“

Uppnám við lausn ICESAVE málsins kemur í veg fyrir verulegan fjárhagsstuðning frá Norðurlöndunum og Alþjóða gjaldeyrissjóðnum, sem þýðir að að Ísland gæti lent í því að hafa ekki upp á neinn neyðargjaldeyrisforða að hlaupa verði vandræði við fjármögnun afborgana erlendra lána árin 2011 og 2012.

Þá þyrfti plan B, sem Gylfi Zoëga hagfræðingur lýsir þannig (sjá hér), að slík áætlun myndi líklega felast í enn frekari lækkun þjóðarútgjalda til að afla gjaldeyris. Þetta sé unnt að gera með lækkun gengis krónunnar, skattahækkunum eða niðurskurði ríkisútgjalda. Lífskjör myndu skerðast enn frekar.

LÍKURNAR Á GREIÐSLUFALLI HAFA AUKIST

Öll sú vinna að endurreisn íslenska hagkerfisins, sem hafði náðst á síðasta ári, hvarf nánast eins og dögg fyrir sólu um sl. áramót, þegar ICESAVE málinu var aftur hleypt í uppnám! ÓVISSAN ER OKKAR VERSTI ÓVINUR um þessar mundir og eins og oft hefur verið bent á þá er það TRAUST sem skiptir íslenskt atvinnu- og efnahagslíf mestu máli við endurreisnina. án þess er öll fjármögnun bæði fyrirtækja og hins opinbera nær ómöguleg.

LAUSN ICESAVE MÁLSINS ER ÞVÍ LYKILLINN AÐ ÞVÍ AÐ ENDURHEIMTA OG EFLA TRAUST Á FRAMGANG MÁLA HÉR Á LANDI!!!

*Gunnlaugur H. Jónsson, hagfræðingur, reiknaði út í grein sem birtist í Fréttablaðinu 29. janúar sl. (sjá hér) að kyrrstaða í hagkerfinu kosti þjóðarbúið 75 MILLJARÐA Á MÁNUÐI í tapaðri framleiðslu.

Þar benti Gunnlaugur á að kyrrstaðan valdi því að sífellt aukist fjöldi atvinnulausra, þeir sem eru með vinnu hafa þurft að þola mikla launaskerðingu, einstaklingar og fyrirtæki eiga erfitt með að ná endum saman og greiða því lítið upp í skuldir og mun minni skatta en ella. Ríkið er rekið með tapi og safnar skuldum og upp safnast vaxtakostnaður hjá einstaklingum, fyrirtækjum og ríkissjóði, sjóði allra landsmanna.

Það sem af er þessu ári er því tap íslendinga: