Baráttan um Ísland – verða Íslendingar undir í baráttunni?

LÍÚ og þeirra áróðurspésar halda áfram að hamast gegn fyrningaráformum stjórnarflokkanna. Ólína Þorvarðardóttir er sem fyrr í eldlínunni hvað þessi mál varðar og bloggaði um málið á mánudaginn (sjá hér)

Í blogginu bendir Ólína á þá stefnubreytingu sem hefur orðið á síðum Morgunblaðsins, sem hefur nú mánuðum saman starfað alfarið í þágu hagsmunasamtakanna LÍÚ, í þeirra áróðursstríði gegn áformuðum breytingum á fiskveiðistjórnunarkerfinu. Eins og Ólína bendir réttilega á var tíðin sú að mogginn var í fararbroddi þeirra sem vöruðu við afleiðingum sjálftökukerfisins, en nú eru augljóslega aðrir tímar þar á bæ með nýium húsbóndum og ritstjórum, sem svo sannarlega eiga hagsmuna að gæta. Á hverri síðunni af annarri úthrópa talsmenn LÍÚ ríkisstjórnina fyrir að valda „hruni“ sjávarútvegsins, verði farið í þá innköllun og endurúthlutun aflaheimilda sem boðuð er í stjórnarsáttmála Samfylkingar og Vinstri Grænna. Þessir flokkar voru hins vegar kosnir með þá stefnuskrá að breytingar í réttlætisátt skyldu eiga sér stað í íslenskum sjávarútvegi. Þessu virðist gamli “forsætisráðherrann” í Hádegismóum gleyma, eða engu skeyta, sem og talsmenn LÍÚ.

En veltum nú fyrir okkur rökum útgerðamanna: Það hefur enginn sagt að vel reknar og stöndugar útgerðir missi kvótann frá sér, enda væri það fáránlegt að slík fyrirtæki, sem byggja afkomu sína á fiskveiðum og hafa eytt til þess fjármagni og eljusemi, verði sett af. Einungis er átt við að ríkið verði eigandi kvótans, eins og lög kveða á um, og að útgerðarmönnum verði gert að greiða fyrir afnotin; leigi hann semsagt af ríkinu.

Hér á Íslandi hefur verið við lýði leigumarkaður með kvóta í mörg ár. Finnst LÍÚ semsagt í lagi að Samherjakóngurinn Þorsteinn Már hirði tekjur af því að leigja frá sér kvóta, en ef íslenska ríkið gerir slíkt hið sama þá þýði það hrun?

5% fyrning þýðir semsagt ekki að útgerðir missi 5% af aflaheimildum í hendur annara, heldur að 5% af kvótaeign verði fært aftur til þjóðarinnar, sömu aðilar hafi síðan forgang þegar kemur að því að leigja hann aftur og að þær veiðiheimildir verði gjaldskyldar á hóflegan og sanngjarnan hátt. Þeir sem segja að fyrningin grafi „undan rekstri útgerða og leiðir til gjaldþrots þeirra á fáum árum,“ halda slíku fram án þess að hafa nokkra hugmynd um hversu hátt gjaldið á að vera. Þess vegna er þetta bara bull og það vita talsmenn LÍÚ vel, þó svo að þeir láti nú ekki smámál einsog staðreyndir hindra sig.

Íslenskur sjávarútvegur greiðir um 5 milljarða árlega inn í ríkiskassann á meðan veltan er um 190 milljarðar. Af því er 1,5 milljarður í formi auðlindagjalds, sem myndi þá falla niður á móti. Eftir stendur 3,5 milljarður. Það verður nú varla talinn mikill arður til réttmætra eigenda aflans, eða hvað?

Ef einhverjar útgerðir ráða ekki við hóflega gjaldtöku á kvóta, vegna of mikillar skuldsetningar og lélegs reksturs, þá eiga slíkar útgerðir einfaldlega að skipta um eigendur! Núverandi útgerðarmenn eru engar heilagar kýr – þó svo að margir þeirra séu ansi miklar gullkýr fyrir ónefnda flokksjóði – og fiskurinn verður áfram veiddur, það er alveg eins ljóst og að sólin mun koma upp á morgun!

Eins og Ólína segir: „Fiskveiðar munu að sjálfsögðu ekki leggjast af þó að ríkið breyti leikreglunum,stofni auðlindasjóð, innkalli veiðiheimildirnar og úthluti þeim að nýju til framtíðarnota fyrir útgerðirnar í landinu, á grundvelli gagnsærra og sanngjarnra reglna.“ Þessi orð sem og lokaorðin í grein Ólínar ættu að hljóma vel í eyrum okkar jafnaðarmanna og vert að halda þessum boðskap á lofti, enda megininntak okkar stefnu í sjávarútvegsmálum:

„Fyrirhugaðar breytingar á íslenska fiskveiðistjórnunarkerfinu eru réttlætismál. Þær eru liður í uppbyggingunni (og kannski líka uppgjörinu) eftir hrun. Við viljum ekki endurreisa gamla Ísland – við viljum byggja upp nýtt samfélag. Betra og réttlátara samfélag.“