Jólahugleiðing

Ég er hrædd um að ekkert sem ég skrifi á þessu augnabliki geti verið gáfulegt. Ég er með kenningu um að ofskömmtun af rjóma hafi áhrif á heilabúið. Og ekki hefur verið ónógur rjóminn á mínu heimili undanfarna daga. Það virðist slokkna á mér um klukkan sex á aðfangadagskvöld og eftir það borða ég óhollan mat, verð væmin, horfi á lélegar bíómyndir og tala lítið sem ekkert um pólitík, -segi kannski nokkra lélega brandara um Davíð Oddsson, en reyni að hugsa sem minnst um flókna hluti. Það fer svo óhemju mikil orka í að undirbúa þessi jól að það tekur hreinlega nokkra daga að jafna sig. Það þarf að kaupa fullkomnu gjafirnar, reikna út hverju maður hefur efni á, finna fullkomna matinn og svo verður maður náttúrulega að vera í góðu skapi. Klukkan sex sest ég úrvinda niður og vona að allt fari vel.

Þetta eru líka svo tvíeggja hátíðir. Vissulega er yndislegt að fá frí, borða góðan mat, fá gjafir og finna fyrir friði og kærleika, en sú ímynd af jólunum á ekki alltaf við. Gjafirnar og góði maturinn sem sumir njóta minna á að það eru ekki nærri allir sem hafa efni á þessu, ekki einu sinni á hinu stórkostlega Íslandi. Friðurinn minnir á ófriðinn annars staðar, og krafan um kærleikann og góðar stundir gera erfiðar heimilisaðstæður enn óbærilegri. Fréttir sem bárust á jóladag um átök í Ísrael og Palestínu kipptu mér aðeins aftur inn í raunveruleikann. Við erum svo ótrúlega heppin hérna á litla landinu okkar, þrátt fyrir þreytandi neyslubrjálæði og jólastreitu. Það er síður en svo sjálfsagt að þurfa að hafa áhyggjur af aukakílóum en ekki hvort maður lifi af strætóferð.

Ég hitti kunningja minn á dögunum þar sem ég var í óða önn að ganga frá einhverri jólagjöfinni. Hann færði mér þær stórundarlegu fréttir að hann héldi ekki upp á jólin. Ég hváði, en hann sagðist einfaldlega ekki taka þátt í þessu, fannst þetta vitleysa. Og að vissu leyti er það alveg satt. Þetta er auðvitað algjört brjálæði og ég held að við viðurkennum það flest. En ég held að ég vildi ekki sleppa því. Þrátt fyrir allt saman. Þegar allt stressið og brjálæðið er yfirstaðið, maturinn etinn og pakkararnir uppteknir þá hef ég í eitt af fáum skiptum yfir árið tíma. Tíma til að vera með fólkinu í kringum mig. Tíma til að tala við foreldra mína. Það færist allt lífið niður á rólegra plan en annars og þá verður fólk einhvern veginn nær manni. Maður getur náttúrulega notað þennan tíma sem gefst um hátíðirnar í eitthvað annað, en ég er þákklát fyrir að fá að vera í kringum fólkið sem mér þykir vænt um.

Á mínu heimili höfum við undanfarin ár reynt að stilla brjálæðinu aðeins í hóf, þó svo að við eyðum ennþá allt of miklum peningum, en stressið verður alltaf minna og minna og friðurinn og róin meiri. Umbúðirnar skipta minna máli með hverju árinu sem líður og kærleikurinn virðist vaxa að sama skapi. Ég kann eftir sem áður ágætlega við þann sið að gefa þeim sem manni þykir vænt um einhverja gjöf, elda góðan mat og sitja saman við kertaljós. Jólin þurfa ekkert að vera hræðileg, það fer held ég eftir þeim væntingum sem maður gerir til þeirra, -eftir viðhorfinu sem maður sjálfur hefur. Og þrátt fyrir allt stressið erum við einstaklega heppin þjóð að fá þennan tíma.

Skrýtið að vera að færa vörn fyrir jólunum… Kannski hefur rjóminn stigið mér til höfuðs eftir allt saman.